آنچه قلم چارلز دیکنز را از دیگران متمایز میکند، سبک منحصربهفرد اوست که ترکیبی استادانه از واقعگرایی اجتماعی، طنز گزنده، هجو، شخصیتپردازی زنده و زبان توصیفی غنی است.
دیکنز را نباید فقط نویسنده فقر و کودکان دانست. او متفکری ادبی است که به مسأله انسان در جهان مدرن میاندیشد؛ انسانی که میان ساختارهای اقتصادی، نهادهای رسمی و امیال شخصی گرفتار است.
حمید پارسانیا در حدیث پیمانه به تبارشناسی و آرایش نیروهای اجتماعی و سیاسی مؤثر در انقلاب اسلامی میپردازد.
رسول جعفریان در جریانها و سازمانهای مذهبی ـ سیاسی ایران به بررسی چرایی چیرگی نیروهای مذهبی در انقلاب پرداخته است
کتاب «همزیایی» با زیرعنوان «در جستوجوی تعادل میان انسان و ابزار» اثر ایوان ایلیچ نویسنده اتریشی با ترجمه سروش حبیبی برای نخستین بار پس از ۴۷ سال منتشر شد.
آنتون چخوف در زمره نویسندگانی است که شعار نمیدهد و قصد ندارد ساختارها و نظم کهن را با بیانیههای آتشین به چالش بکشد. او قهرمانان اسطورهای نمیسازد، شر را مطلق نمیکند، وعده رستگاری نمیدهد، هیاهوهای احساس برپا نمیکند و تقابلهای اخلاقی سادهسازی شده را به عقب میراند تا به درون زندگیهای معمولی چشماندازی بگشاید.
یکی از بنیادیترین ویژگیهای جهان چخوف، حذف قهرمان به معنای کلاسیک آن است. شخصیتهای او نه در پی تغییر جهاناند، نه توان انجام آن را دارند. پزشکهای خسته، معلمهای دلزده، کارمندهای ملالزده، مردها و زنهایی که رویاهایشان به تعویق افتاده یا به فراموشی سپرده شده، مرکز ثقل روایتهای او هستند.
«دوشنبههای گلف» تنها گوشهای از مجاهدتهای شهدای اطلاعاتعملیات، بویژه شهید والامقام حسن باقری را روایت میکند؛ مجاهدتهایی که گرهگشای ذهن فرماندهان در سالهای سخت دفاع مقدس بود.
«مرده باد سقراط» کتابی است با متنی ساده و روان، توصیفات و تمثیلهای بسیار که بیشتر حول محور تفکرات شخصیت اول داستان یعنی «سقراط» میچرخد و به پیش میرود. پدرش جایی شنیده بود سقراط نامی، جام زهری را مردانه سر کشید، برای همین از آن خوشش آمد و چنین شد که این نام را روی او گذاشتند.
«شفانامه» از آن دست کتابهایی است که با وصف جزئیاتی بجا اما به دور از کسالت، خواننده را صفحه به صفحه و حتی کلمه به کلمه با خود همراه میکند تا در فضای رازآلود و ماجراجویانه پیش برود، در واقعیت و خیال پرسه بزند تا به حقیقتی دست یابد که شاید روزنه امیدی باشد برای ادامه زیستن.
